Mijn ouders zouden dat jaar vijfentwintig jaar getrouwd zijn. Ter gelegenheid daarvan hadden ze een camper gereserveerd om met het gezin door Schotland te trekken. Het was niet de bedoeling dat de aanhang mee zou gaan, alleen het gezin zoals die het grootste gedeelte van hun huwelijksjaren geweest was. Waarschijnlijk speelde de kosten van de reis ook mee. Ondanks wat strubbelingen hier en daar had iedereen zich erbij neergelegd en we keken ernaar uit. Schotland!
Toch heb ik er een stokje voor gestoken. Zette mijn moeders autootje voor een snelheidsduivel, die weliswaar voorrang had maar toch. Met loeiende sirenes ben ik naar het regionale ziekenhuis gebracht, totaal in puin. Op de eerste hulp lag ik verdoofd door pijn te wachten op wat komen zou. Dat was eerst mijn vader. Met tranen in zijn ogen zag hij zijn verkreukelde dochter een beetje schaapachtig lachen. Met "sorry pap, het gaat wel hoor, ik leef nog", probeerde ik hem moed in te spreken. Vanaf dat moment weet ik alleen nog wat flitsen. Van een heel harde onderzoekstafel waardoor mijn stuitje het meeste pijn deed. En die nare slang in mijn keel die het slikken moeilijk maakte. Die moest eruit, en wel meteen. Maar dat mocht pas na een dag. Het regionale ziekenhuis wist niet wat ze met me aan moesten. De breuk in mijn heup was heel gecompliceerd met gedeeltes verbrijzeling. Na overleg van de chirurgen besloten ze me naar het Academisch Ziekenhuis Leiden te vervoeren. Daar waren de experts en daar ben ik nu nog dankbaar voor. Want met een operatie van dik zeven uur, hebben ze me weer opgelapt, in een rolstoel gekregen en na een half jaar voorzichtig weer lopend.
Over die periode kan ik een heel boek schrijven. Van die prachtige tijd in het ziekenhuis waar ik heel veel lieve medepatiënten heb leren kennen. Een geweldige afdeling hadden we met elkaar. Van het vele bezoek en de stapels kaarten vol medeleven. Van de lastige periode thuis waar ik me probeerde te redden met een rolstoel in een splitlevelwoning. Neem van mij aan, dat gaat niet. Van het geduld van mijn moeder die me verzorgde en mijn frustraties liefdevol over zich heen liet komen. Van de onvermoeibare familie en vrienden die m’n rolstoel overal naar toe reden, niets was hen te gek. Van de obstakels die je als gehandicapte opeens overal tegenkomt en waarmee je een waardevolle ervaring opdoet.
Mijn leven is veranderd van een periode voor en na het ongeluk. Voor was mijn jeugd, mijn springerigheid. Na is mijn volwassenheid en het besef dat het in een seconde over kan zijn. Een harde les maar tegelijkertijd een hele mooie les ook. Nu nog ervaar ik dagelijks de gevolgen van het ongeluk. Door het weggeslagen kraakbeen is mijn heup gaan slijten en gebruik ik een loopkruk om de pijn te verzachten. Lange autoritten en werkdagen vermoeien me zo dat ik vaak even moet gaan liggen. De herstelperiode na feesten en partijen wordt steeds langer en ik begin steeds kritischer af te wegen naar welke gelegenheid ik zal gaan omdat ik tijd daarna moet inplannen om bij te komen. Met slechte dagen ben ik niet te genieten voor mijn omgeving en ze nemen me het niet eens kwalijk. Mijn bejubelde onafhankelijkheid heb ik stukje bij beetje moeten laten varen. Alhoewel ik, eigenwijs als een kind, nog vaak dingen best zelluf kan doen, soms tegen beter weten in.
Als je me vraagt hoe het gaat, dan zeg ik steevast góéd! Want afgezien van alles, mag ik echt niet klagen. Ben ik dankbaar dat ik nog leef en volgende maand al weer twintig jaar on borrowed time op deze aardbol rondloop! Speciaal voor familie en vrienden: dank voor jullie geduld, begrip en liefde!
Laatste reacties